Een fijne update erbij

Ha! Hallo daar! Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets online heb gezet, dus bij deze een fijne update!

Het gaat lang goed, gelukkig!

Ik mag mijzelf ontzettend gelukkig prijzen met het feit dat het nu zo goed met mij gaat! Ik ben ontzettend blij dat ik onder andere door middel van de tips van mijn SLB-er een hele heldere visie heb gekregen van de voorwaarden om in de “flow” te blijven. Dat betekend dat mijn stemming prima is, niet al te veel fluctueert en verder al mijn dagelijkse activiteiten doorgaan, dat ik kan bouwen op hetgeen dat ik neerzet. Er zijn momenteel veel enigzins grote prikkels in mijn leven, die allemaal zouden kunnen resulteren in stemmingswisselingen, echter doen ze dat niet. Daarom ben ik ook ontzettend dankbaar dat God mijn leven zo ontzettend aan het zegenen is.

Nieuwe dingen komen, oude dingen gaan

Nieuw is bijvoorbeeld dat ik steeds meer nieuwe mensen in mijn leven leer kennen. Ook nieuw is dat ik het “opeens” leuk vind om “uit te gaan”, met mensen op stap te gaan. Koningsnacht is net geweest, en toen ik naar het festival in Den Haag was gegaan heb ik genoten met volle teugen.

Ik verander. Mijn onzekerheid kan ik veel makkelijker relativeren. Wanneer ik even negatief aan het denken ben heb ik het zo weer rechtgezet. Wanneer ik moe ben is het niet gelijk iets onfijns. Grapjes maken is niet moeilijk meer. Ik herinner dingen heel gemakkelijk opeens. Mij productief opstellen is geen probleem meer.

Dat is natuurlijk heel leuk. En raar. Want weet je, als het zo snel en makkelijk is gegaan, waar gaat het dan uiteindelijk naartoe? Wat zijn Gods plannen? Het is leuk om daarover na te denken, maar dat doe ik niet teveel. Want, zo heb ik aangenomen van mijn SLB-er, het is voor mij belangrijk om in het nu te blijven om in de flow te blijven. Dus ik houd het voor nu praktisch. Wat kan ik nu doen? En dan gaat het snel bij mij, zo blijkt het. Dan lukken de dingen mij opeens. Heel gaaf 😀


Ik heb vast een heleboel meer te vertellen, maar ik houd het voor nu hierbij. Ik vind het heel lastig om goede onderwerpen voor mijn blog te vinden, juist omdat het niet een specifiek centraal thema heeft (behalve ikzelf natuurlijk). Ik hoop dat jullie in ieder geval deze blog leuk vonden en ik zie jullie snel weer!

Damion

1 jaar een christen – ik ben een ander mens geworden!

Ik herinner mij de dag nog als gisteren: 9 april 2017. Nietsvermoedend dat er wat bijzonders zou gebeuren was ik met mijn beste vriendin aan het appen. We hadden het over onze dag en ik vroeg wat ze later die dag nog zou gaan doen. “Naar de jeugdgroep van onze kerk”, zei ze. “Is dat leuk?”, vroeg ik. “Jazeker”, zei ze terug. De opmerking die ik hierna zei en het antwoord erop heeft mijn leven veranderd
Ik vind het wel grappig dat veel van mijn vrienden christen zijn terwijl ik er niks mee doe.
Haar antwoord luidde
One of us, one of us 🙂
En toen ging ik nadenken. Wat houdt mij eigenlijk tegen? Waarom zeg ik nee tegen het christendom? Een stuk of 100 vragen kwamen in mij op en een heleboel daarvan stelde ik aan haar. Ik was van plan om huiswerk te gaan doen die dag, echter ging ik op YouTube filmpjes kijken over het christendom. Filmpjes waarin wonderen gebeurden, de argumenten van atheïsten ontkracht werden en over het feit dat God ons lief heeft. Ik stond perplex, dit was compleet nieuw voor mij! Als dit echt waar is, dan.. dan… misschien word ik dan ook wel christen. Ik vond het gigantisch spannend. 9 april 2017 was ook gelijk de eerste dag dat ik ging bidden. Het was een dag waarin ik helemaal rillerig werd. Een dag die ik nog zal herinneren als de dag dat God zich via Ilse aan mij heeft laten zien. Dat Hij de eerste stap heeft gezet. Ik wist niet of ik het mijn ouders al wilde zeggen, niemand geloofde er bij mij thuis, immers! Het rillerige heeft zich 3 dagen aangehouden, daarna kreeg ik iets meer rust in mijn hoofd. Ik vertelde het mijn ouders, maar ze lachten er eerst om. “Als het echt serieus is, kom er dan later maar op terug!” . Een week later was het dus echt serieus, en wilde ik er verder mee gaan. Ik wist nog niks, dus mijn ouders adviseerde mij om een kerk te gaan bezoeken.

Een kerk uitzoeken

 
Voordat ik een definitieve keuze zou maken, wilde ik eerst weten bij welk soort kerk ik mij het fijnst voelde. Dus ik ging op kerkentour, zo was de bedoeling. Ik ben 1 of 2 keer geweest bij de kerk van mijn beste vriend en meerdere keren naar de kerk van mijn beste vriendin. De kerk van mijn beste vriend is een PKN. Een fijne kerk, echter miste ik destijds wel een beetje het smeuïge. De kerk van mijn beste vriendin is een baptistengemeente en dat was een compleet andere ervaring. Ik vond de vorm van de dienst heel fijn, al vond ik initieel de hoeveel tijd gespendeerd aan opwekkingsliederen wel lang. Bij de kerk van mijn beste vriendin ben ik ongeveer 2 maanden geweest. Eenmaal duidelijk dat ik de Evangelische stroming van het christendom in Nederland fijn vond ben ik gaan kijken op internet naar evangelische kerken in de buurt van mijn woonplaats. Na 1 simpele Google zoekopdracht kwam ik op Parousia Gouda uit. De eerste keer dat ik bij Parousia was was gelijk warm ontvangen. Mensen stelden zich voor en ik werd ingeleid. Als nieuwkomer voelde dit goed en ik was benieuwd of dit gevoel zou blijven hangen. En of! Zeker voor 4 maanden lang heb ik elke week weer iemand nieuw ontmoet en gesproken en mensen knuffelen is er niet raar. In het begin was het, net zoals bij de kerk van mijn beste vriendin, wennen hoe het er bij Parousia aan toe gaat. Gelukkig waren er altijd mensen beschikbaar die mij te woord konden staan wanneer ik iets niet begreep, en verder is heel veel vanzelf ook duidelijk geworden.

Mijn geloof, gevormd

Laat ik bij deze gelijk duidelijk zijn: alles wat ik eerst dacht te weten van het christendom, -en dat was niet veel-, kon ik verwerpen. Het heeft mij een tijdje geduurd om de echte essentie van het geloof te leren kennen. Vaak heb ik momenten gehad waarin ik het gevoel had dat ik “het doorhad”, om later dat beeld weer compleet veranderd te hebben. Dat was vaak heel energiekostend. Gelukkig hebben aardig wat mensen door deze periode heen geholpen. 4 maanden later nadat ik bij Parousia ben gekomen had ik pas een enigszins realistisch beeld van het geloof. Ik begon patronen te herkennen, ik begon naar enige evenementen te gaan in mijn omgeving en dingen beginnen te “bruisen”. Mijn geloof begon levendig te worden. Ik had toen nog niet nagedacht over mij laten dopen. Dit is even hierna wel omhooggekomen. Niet actief, totdat ik een boekje dat ik geleend had van mijn beste vriendin herlas. Daarin stond het belang van je laten dopen in je geloofsleven: het is als het ware het begin van de reis. Dus ik ging hierover nadenken. Mijn ouders gingen ergens rond deze tijd mee naar Parousia. Er werd verteld dat er een doopdienst aan zou komen en dat je je kon opgeven. Ik was ontzettend enthousiast, maar ging er nog even over nadenken. Mede op advies van mijn ouders. Diezelfde week wist ik het al helemaal zeker: ik ga mij laten dopen! De weken erna waren geweldig. Ik had gigantisch veel zin in het feest, en begon mijn familie te vertellen over mijn keuze; sommigen wisten het nog niet zo goed dat ik met het christendom bezig was. Ik was ontzettend blij dat het dan eindelijk zou gebeuren, het moment waarop ik gewacht had. Mijn vrienden had ik al platgespamd over het feit dat ik zo’n zin had om mij te laten dopen. Ik was ready.

Mijn doop

Het was zover, ik liet mij dopen. Mijn hele familie en al mijn vrienden waren gekomen. Ik herinner het mij als de mooiste dag van mijn leven. De hele dag ben ik verwend met liefde, cadeautjes, knuffels en handen om te schudden. Het moment zelf was ook heel mooi!
Doop Damion Gans
Mijn doop in het water, een fantastisch moment!
Tot dat moment dacht ik al veel ervaren te hebben van de veranderingen die God in mijn leven had gebracht. Niets was minder waar. De periode erna was intens en bijzonder.

De Heilige Geest gaat werken, mijn leven veranderd

Het was vanaf mijn doop dat ik pas echt ging ervaren en begrijpen wat het is om christen te zijn. De Heilige Geest werd wakker in mij, en één voor één verdwenen angsten, schaamte. onzekerheid, moeilijkheden en ben ik veel meer uit liefde gaan leven, werd ik socialer en kreeg ik steeds minder last van mijn autisme en bipolaire stoornis. Steeds meer kettingen braken. Zoals je misschien kan begrijpen was dit een bijzondere, rare, maar ook geweldige ervaring. En het gaat nog steeds door. Nog steeds ben ik verbaasd hoe elke dag mijn leven weer verandert en leuker wordt. Ik begin steeds meer met mensen te praten, te weten wat ik nou echt leuk vind en mijzelf te begrijpen. In het begin dacht ik vrij strikt over hoe je geloof moet beleven, maar toen ik dat losliet en ging vertrouwen dat God iedereen liefheeft zoals hij/zij is is mijn geloof nog sterker geworden. Ik zou over dit onderwerp nog veel langer kunnen doorgaan, maar waar het op neer komt is dat God tot dusver mijn beste behandelaar is geweest als het gaat om hulp met mentale beperkingen. Ik geloof heel erg dat Hij een geweldig plan heeft met mij en dat dit nu maar het begin is van wat er gebeuren gaat. Ik geloof dat er dus nog veel komen gaat. Echter, ik houd mijzelf hierbij rustig. Na een fijn gesprek met mijn SLB-er (studieloopbaanbegeleider) heb ik besloten mij niet te veel te focussen op de toekomst of het verleden. Juist omdat ik nu in een heerlijke flow zit zou het zonde zijn dat ik door mij te focussen op iets anders dan het heden uit deze flow kom. De toekomst gaat mooi worden, daar houd ik het voor nu op.

Hoe ik het niet allemaal alleen heb kunnen doen

Tijdens mijn reis zijn en er een aantal mensen geweest die mij veel gesteund hebben. Regelmatig was ik van slag omdat ik het niet meer wist. Tijdens die momenten waren er mensen die mij altijd wilde helpen. Mijn ouders, vrienden en kerkgangers. Zonder hen kon ik het niet. In het bijzonder ben ik dankbaar voor mijn beste vriendin, zij heeft mij voor het grootste deel erdoorheen geholpen en daar ben ik haar eeuwig (ba-dum-tsh) dankbaar voor!
Het feest gaat door. Ik geloof dat ik nog maar aan het begin van het avontuur ben met Jezus. Wel heb ik nu een aardige basis gezet waar ik nu, samen met anderen op kan gaan bouwen. Ik ben heel erg dankbaar voor de mooie reis die ik tot nu toe heb mogen meemaken.

Hé ho klik niet weg, wat leuk dat je dit leest, zeg!

In het kader van mijn uitspraak om weer te gaan bloggen, hierbij een enige echte nieuwe blog :)

Een kleine recap van mijn afgelopen week

Afgelopen week was het druk en tegelijkertijd rustig voor mij. Eigenlijk ben ik voornamelijk bij gaan komen van een hectische periode van ongeveer 4 weken waarin ik mijn agenda iets te vol met allemaal leuke dingen heb gezet. Dat betekende dat ik veel moe was, echter ben ik nu wel weer in een soort alpha status gekomen, weer helemaal rustig.

Wat ik elke week steeds sterker merk is hoe mijn geloof in Jezus Christus steeds sterker wordt, en hoe dat mag blijken in de dingen die ik doe en meemaak. Mijn vriendschap met mijn partner in Christ (ba-dum-tsh) is vele malen hechter geworden en in paniek schieten of boos worden is ook steeds lastiger voor mij. De liefde van God wordt mij steeds meer eigen en dat is een ontzettend voldoeningsgevende ervaring. Ze zeggen niet voor niets:

“Perfecte liefde verjaagt alle angsten”

En dat ik dat steeds meer mag ervaren is echt een voorrecht. Wordt vervolgd!

 Dromen over de toekomst

Als mensen vragen: “Wat wil je later gaan doen?” dan heb ik nog geen concreet idee. Dromen heb ik er wel zat en klein zijn ze in ieder geval niet 🙂 Ik geloof dat God mij hierbij gaat helpen om de juiste keuze hierin te maken, mogelijkheden zijn er genoeg, eigenlijk wel oneindig veel. Dat is soms vervelend, enige zekerheid is vaak wel fijn. Echter is de zekerheid van het hebben van zoveel mogelijkheden ook een voorrecht en dat stemt mij ook goed.

Ten slotte

Ik merk heel erg dat bloggen helpt om mijn onzekerheid  (nog meer) te overwinnen. Ik vind het enigzins spannend om weer mijzelf bloot te stellen op het inernet, maar het helpt ontzettend! Elke keer zal het weer een stukje beter gaan.

Dat was mijn eerste blog alweer, tot snel!

Damion

Vrolijk Pasen!

Vrolijk Pasen!

Geliefden, laten wij elkander liefhebben, want de liefde is uit God; en een ieder, die liefheeft, is uit God geboren en kent God. Wie niet liefheeft, kent God niet, want God is liefde. Hierin is de liefde Gods jegens ons geopenbaard, dat God zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft in de wereld, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon gezonden heeft als een verzoening voor onze zonden.

1 Johannes 4:7-10 

Hallo wereld!

Hallo en welkom! Na een aantal maanden niet geblogd te hebben heb ik besloten er weer mee te beginnen. Ik heb er weer heel veel zin in!

Ik zie jullie weer snel!

Hieronder een foto van waarschijnlijk het mooiste moment uit mijn leven 🙂

Damion

Doop Damion Gans